I am waiting for time to erase.

ik zou willen dat ik alle mogelijkheden had om de veranderingen te maken die nodig zouden zijn in deze wereld. Helaas is dat bijna tot geheel niet mogelijk gebleken tot nu toe.

Als puber krijg je van je ouders, je broertjes en/of zusjes, je familie, je vrienden, je omgeving en allen die jij liefhebt en/of jouw liefhebben bepaalde idealen mee. Idealen die je heel belangrijk lijken en waar je je ook echt graag voor wilt inzetten. Natuurlijk hoop je dat je die idealen zo goed mogelijk kan uitvoeren binnenkort.

Helaas merk je maar al te vaak dat de mogelijkheden voor het uitvoeren van die idealen als pak 'm beet een veertienjarige volledig "over the top" zijn. Je hebt gewoonweg niet de mogelijkheden en de contacten om de verandering waar te maken. Maar zoals iedereen hoop je op de tijd na je middelbare school: Als je vrij bent, je je eigen keuzes kan maken, als je weet wat je echt wilt. Daar kijk je naar uit. Daar hoop je op.

De hoop op veranderingen is eindeloos. De mogelijkheden zijn ook eindeloos. Eindeloos beperkt wel te verstaan. Hoe groot je idealen ook zijn en hoe goed jij ook denkt dat jij bent in het verkondigen van deze idealen, het zal toch altijd je naaste omgeving zijn die ze zal gaan proberen te verdrukken. Er is geen ontkomen aan. Het moet gewoon. Veel mensen noemen het ook wel aanpassen. En dat is het ook. Het schijnt heel goed voor je te zijn. Heel vaak is het ook heel goed voor je. In algemene zin van het woord dan wel te verstan.

Qua idealen is aanpassen nooit goed voor je. Alles wat je wilt word afgevlakt. Een cultuur kun je niet aanpassen: hij past de jouwe aan. Ooit dacht ik dat wij met z'n allen alles voor elkaar zouden kunnen gaan krijgen. Of dat het mij wel in mijn eentje zou lukken.

Ik was te naief. Zelfs de meest extreme vormen van politiek bestaan uit pappen en nathouden. De compromissen zijn eindeloos. De waarheden en de leugens ook.

Rekening houden met mensen is goed. Idealen zijn niet voor iedereen hetzelfde. Coalities zijn de beste manieren om ervoor te zorgen dat zoveel mogelijk mensen zo goed mogelijk vertegenwoordigd worden. Helaas is "zo goed mogelijk" het toverwoord. Beter dan dat zal het nooit worden.

En toch. Toch is er hoop. Die hoop zit in iedereen die zich aanpast, maar wel met zijn idealen in het achterhoofd blijft leven. Juist die mensen kunnen een verschil maken. Die kunnen, vaak op exact het juiste tijdstip, een van hun idealen waarmaken.

Helaas zal een waargemaakt ideaal in zijn eentje geen grote veranderingen teweeg brengen. Maar het wel een extra streep op een schilderij. Een extra steen van een gebouw. Een onderdeel van iets groters.

Ik blijf geloven. Mijn tijd komt nog. Mijn idealen ook.