Nederlandsch. De schrik der mensheid. Vooral als het weer eens voor de zoveelste keer een tekst is met meer moeilijke woorden dan er zijn verschenen in de dikke versie van Koenen Nederlandsch woordenboek, dat ik thuis heb liggen en ook had meegenomen naar het examen. Dat ik dat woordenboek wel bij me had maar niet gebruikt heb, dat het dus gewoon doelloos op mijn tafel heeft gelegen die 3 uur lang, dat boeit even niet. Ik was in feite toch niet van plan geweest om het te gebruiken, vooral ook omdat die moeilijke woorden normaal gesproken wel te vatten zijn, als je maar lang genoeg in een gymnasium-omgeving hebt geleefd en gewoond.
Anyway. Voor het eerst sinds het begin van de examens was ik eens een keer op tijd, ik was zelfs bijna een half uur te vroeg. DAT is zeker al een applausje waard, want de vorige twee keer was ik bijna te laat aanwezig (hoewel je tot een half uur te laat nog mag binnenvallen, maar dan kijkt iedereen je zo pissig aan en dat is natuurlijk ook niet echt goed voor je zelfvertrouwen tijdens examen zelf). Ik kon dus gewoon optijd gaan zitten en mijn plekje lekker inrichten zoals ik dat zelf wilde. Yeah right. Ik had gewoon alles op m’n tafel gepleurd. Ik kon zelfs mijn eigen pennen eerst niet vinden. Bleken ze gewoon toch in mijn pennenmapje te zitten.
En toen was het weer zover. Het eindexamen. Eerst weer al die gein met “controleren dat het nog verzegeld is”. Alsof ze het niet eerst zouden kunnen openmaken en dan weer zouden kunnen dichtplakken met gefaked plakband ofzo. Maargoed, iedereen schijnt te geloven dat deze vorm van corruptie niet voorkomt in onze Westerse onderwijsinstellingen. Niet dat het allemaal wat uitmaakt, voordeel haal je er toch niet echt uit normaal gesproken.
Toen was het examen zelf uitgedeeld. Het bleek een apart tekstboekje en opgavesboekje te zijn. En weer niet geniet, zodat alles uit elkaar flikkert als je de pagina’s probeert om te slaan. Leuk voro later, zullen we maar zeggen.
Natuurlijk begon ik met de tekst. Damn wat ging dat klote. Tot vier keer toe alles opnieuw doorlezen, de logica snappen en alles dan nog eens nakijken. Ik was echt niet mijzelf aan het vertrouwen. Dus, na anderhalf uur, had ik wel alles ingevuld, maar vroeg ik mij zo ongeveer hardop af of dat wat ik had neergekalkt eigenlijk wel goed was. Voordeel was dat de tekst wel leuk was, maar het enige nadeel was dat de vragen dat niet waren.
Toen de samenvatting. Man wat ging dat kut. De tekst ging nergens over, signaalwoorden klopten niet, hele lappen tekst sloegen nergens op, dingen zaten verkeerd in alinea’s gezet, oftewel, pure wanhoop.
En toen bleek de opdracht van de samenvatting ook nog eens niet te snappen te zijn, in ieder geval, ik bleef er heel lang op kijken. En kijken allen werkt niet. Maar toch maar wat opgeschreven, in de hoop dat ik het allemaal toch snapte. Wat wel resulteerde in het feit dat ik meerdere keren heb doorgehaald en andere delen van de tekst heb genomen, wat ik misschien beter niet had kunnen doen.
Naderhand was ik helemaal kapot. Ik had helemaal geen vertrouwen meer in mijzelf en vroeg mij af of ik nu echt wel iets goeds had gedaan. Maar gelukkig. Ik heb net even hier op check5 (ja daar zit ik nu) mijn hele eindexamen gecheckt. Ik ben echt belachelijk opgelucht. Zelfs als ik streng tel, heb ik nog steeds 34 punten. En 34 punten betekend dat ik tussen de 6,8 en de 8,6 kan hebben gehaald. En beiden is meer dan genoeg om door mijn 7,1 een 7 gemiddeld te blijven staan. Je wilt echt niet weten hoe belachelijk opgelucht ik nu ben. Ik ben echt opgelucht. Heerlijk. Alsof een zware last van je afvalt. Hell Yeah. Op naar het volgende examen. En laat ik hopen dat ik scheikunde en geschiedenis (die ik niet ga checken op het moment trouwens, dat kan ik even niet aan) op net zo een manier heb gemaakt. Dan zouden zo ongeveer alle problemen nu over zijn.
Maar eerst… Vrijdag optreden met mijn band. En veel repeteren, want ik ken nog een paar stukken niet zo goed als ik zou willen. Rock On.
